Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

be reconciled

  • 1 placo

    plāco, āvi, ātum, 1, v. a. [etym. dub.; cf.: placeo, planus].
    I.
    To reconcile; constr. alicui, aliquem (class. and freq.):

    agedum, fac, illa ut placetur nobis,

    that she be reconciled to us, Ter. Phorm. 5, 3, 1:

    vereor ut placari possit,

    id. ib. 5, 8, 72 (cf.:

    redigam vos in gratiam, v. 73): coeperas eum mihi placare,

    Cic. Att. 7, 1, 8:

    rogavit ut te sibi placarem,

    id. Fam. 13, 1, 3:

    his vocibus cum in se magis incitarent dictatorem quam magistro equitum placarent,

    Liv. 8, 33, 1:

    Hannibalem pater filio meo potui placare,

    id. 23, 9, 4:

    placare aliquem rei publicae,

    Cic. Cat. 2, 8, 17.— Pass.:

    quae fuit eorum tanta iniquitas, ut placari populo Romano non possent?

    Cic. N. D. 3, 6, 15:

    neque nullam spem habebat, patrem sibi placari posse,

    Liv. 40, 20, 5.—In mid. force; usually with in and acc.: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, i. e. consent to a reconciliation, Nep. Pelop. 5, 3; cf. id. Iph. 3, 3:

    homo quietus et sibi ipsi placatus,

    at peace with himself, tranquil, Cic. Tusc. 4, 17, 37.—
    B.
    In gen., to quiet, soothe, calm, assuage, appease, pacify:

    animos placare ac lenire,

    Cic. Fin. 1, 14:

    placare et mitigare animum,

    id. Phil. 10, 3, 6: numen deorum immortalium, Caes. B. [p. 1383] G. 6, 15:

    aliquem beneficiis,

    Liv. 4, 33:

    iram deorum donis,

    Cic. Leg. 2, 9, 22:

    benevolos objurgatores,

    id. N. D. 1, 3, 5:

    invidiam,

    Hor. S. 2, 3, 13.— Poet.:

    ventos sanguine,

    Verg. A. 2, 116:

    Hippotades cum vult, aequora placet,

    Ov. M. 11, 432:

    escā ventrem iratum,

    Hor. S. 2, 8, 5:

    sitim,

    to quench, Mart. 1, 50, 17.—
    II.
    To endeavor to appease, Hor. C. 2, 14, 6; Ter. Ad. 1, 2, 64.— Hence, plācātus, a, um, P. a., soothed, appeased, calmed; quiet, gentle, still, calm, peaceful (class.):

    animi quietus et placatus status,

    Cic. Tusc. 5, 6, 16:

    tranquilla, quieta vita,

    id. Fin. 1, 21, 71:

    placidae ac minime turbulentae res,

    id. Or. 19, 63:

    maria,

    Verg. A. 3, 69:

    vultu ac sermone in omnes placato,

    Liv. 28, 32, 1.— Comp.:

    placatiore animo aliquid facere,

    Liv. 37, 45; 2, 60:

    dii,

    Plin. 12, 18, 41, § 83.— Sup.:

    quies placatissima,

    Cic. Tusc. 1, 41, 97.—Hence, adv.: plācātē, quietly, gently, calmly, composedly (class.):

    omnia humana placate et moderate feramus,

    Cic. Fam. 6, 1, 4. — Comp.:

    remissius et placatius ferre,

    Cic. Fam. 6, 13, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > placo

  • 2 plācō

        plācō āvī, ātus, āre    [PLAC-], to quiet, soothe, assuage, allay, appease: aequora, O.: ventos sanguine, V.: Plutona tauris, try to propitiate, H.: (Fidenas) beneficiis, L.: iram deorum donis: numen deorum, Cs.— To reconcile, conciliate, placate: Iugurtham, S.: te sibi: Hannibalem filio meo, L.: alquos rei p.: Invidiam, conciliate, H.: fac illa ut placetur nobis, T.: tanta iniquitas, ut placari populo R. non possent?: numquam animo placari potuit in eum, be reconciled, N.: homo et sibi ipse placatus, at peace with himself.
    * * *
    placare, placavi, placatus V
    appease; placate; reconcile

    Latin-English dictionary > plācō

  • 3 re-conligō (-colligō)

       re-conligō (-colligō) lēgī, lectus, ere,    to gather again, collect: etiam si cuius animus in te esset offensior, a me reconligi oportere, to be reconciled: te, i. e. take courage, O.: primos annos, regain, O.

    Latin-English dictionary > re-conligō (-colligō)

  • 4 re-dūcō

        re-dūcō    (old reddūcō; imper. reddūce, T.), dūxī, ductus, ere, to lead back, bring back, conduct back, escort back, accompany: exsules: expulsi inique, sed legibus reducti: ad se ut reducerentur, imperavit, Cs.: e pastu vitulos ad tecta, V.: in Italiam reductus, Cs.: uxorem, take back, T.: regem, restore: domum, H.: in ludum (puellulam), T.: adsurgi, deduci, reduci.—Of troops, to draw off, withdraw, cause to retreat, bring off: exercitum, Cs.: legionem reduci iussit, Cs.: legiones ex Britanniā, Cs.: in castra, Cs.—Of things, to draw back, bring back: (falces) tormentis introrsus reducebant, Cs.. ad pectora remos, O.: spumare reductis Convolsum remis aequor, V.: solem reducit, V.: noctem die labente (Phoebus), V.: hiemes, H.: febrim, H.—Fig., to bring back, restore, replace: animum aegrotum ad misericordiam, T.: reges a se m gratiam reducti, reconciled: quocum me in gratiam reduceret, restored to favor: te ad officium sanitatemque: meque ipse reduco A contemplatu, retire, O.: deus haec benignā Reducet in sedem vice, H.—To restore, reform: quo vis illos tu die Redducas, T.—To reduce, shape: lambendo mater in formam reducit, O.

    Latin-English dictionary > re-dūcō

  • 5 pacifico

    pācĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a. (ante- and post-class.; also, pācĭfĭcor, ātus, v. dep.; v. in the foll., and cf. Prisc. p. 799 P.) [paxfacio], to make or conclude a peace (not in Cic. or Cæs.).
    I.
    Lit.:

    quo Metellus initio, Jugurthā pacificante, praesidium imposuerat,

    at the beginning of Jugurtha's negotiations for peace, Sall. J. 66, 2:

    legati pacificatum venerunt,

    Liv. 5, 23; cf. id. 7, 40; Vulg. Col. 1, 20.—
    (β).
    As a deponent:

    pacificari cum altero statuit,

    Just. 6, 1, 2:

    pacificatus cum Carthaginiensibus,

    id. 23, 1, 1: set satine tecum pacificatus sum, Antipho? have I quite made my peace with you? i. e. are you entirely reconciled? Plaut. Stich. 4, 1, 14.—
    II.
    Transf., in gen., to pacify, appease ( poet.):

    caelestes pacificasset,

    Cat. 68, 75:

    divos,

    Sil. 15, 423:

    mentem suam,

    to soothe, quiet, Sen. Agam. 224:

    aures Pieriis modis,

    Claud. in Ruf. 2, praef. 20.

    Lewis & Short latin dictionary > pacifico

  • 6 pacificor

    pācĭfĭco, āvi, ātum, 1, v. a. (ante- and post-class.; also, pācĭfĭcor, ātus, v. dep.; v. in the foll., and cf. Prisc. p. 799 P.) [paxfacio], to make or conclude a peace (not in Cic. or Cæs.).
    I.
    Lit.:

    quo Metellus initio, Jugurthā pacificante, praesidium imposuerat,

    at the beginning of Jugurtha's negotiations for peace, Sall. J. 66, 2:

    legati pacificatum venerunt,

    Liv. 5, 23; cf. id. 7, 40; Vulg. Col. 1, 20.—
    (β).
    As a deponent:

    pacificari cum altero statuit,

    Just. 6, 1, 2:

    pacificatus cum Carthaginiensibus,

    id. 23, 1, 1: set satine tecum pacificatus sum, Antipho? have I quite made my peace with you? i. e. are you entirely reconciled? Plaut. Stich. 4, 1, 14.—
    II.
    Transf., in gen., to pacify, appease ( poet.):

    caelestes pacificasset,

    Cat. 68, 75:

    divos,

    Sil. 15, 423:

    mentem suam,

    to soothe, quiet, Sen. Agam. 224:

    aures Pieriis modis,

    Claud. in Ruf. 2, praef. 20.

    Lewis & Short latin dictionary > pacificor

  • 7 recolligo

    rĕ-collĭgo, lēgi, lectum, 3, v. a., to gather again what has been scattered; to gather up, collect (mostly post-Aug.).
    I.
    Lit.:

    sparsos ignes,

    Luc. 1, 157:

    sparsa,

    Sen. Ben. 1, 9, 4:

    multitudinem, quae passim vagabatur,

    Just. 42, 3, 8:

    captivos,

    id. 42, 5, 11:

    nata ova,

    Col. 8, 5, 4: talos, Sen. poët. Apoc. fin.:

    stolam,

    Plin. Ep. 4, 11, 9:

    actionem,

    id. ib. 9, 13, 23.—Of a single object:

    parvulum expositum,

    to take up again, Just. 23, 4, 8:

    recollecto gladio,

    id. 33, 2, 4.—
    II.
    Trop.: quod scribis, etiam si cujus animus in te esset offensior, a me recolligi oportere, to be reconciled, * Cic. Att. 1, 5, 5:

    vires ab imbecillitate,

    Plin. 28, 9, 33, § 129; cf.:

    se a longā valetudine,

    to recover, id. 23, 7, 63, § 122; also with se, to collect one ' s self, take courage, Ov. M. 9, 744:

    primos annos,

    to regain, id. ib. 7, 216.

    Lewis & Short latin dictionary > recolligo

  • 8 reconcilio

    rĕ-concĭlĭo, āvi, ātum, 1 (old fut. perf. reconciliasso, Plaut. Capt. 3, 4, 44;

    and, reconciliassere,

    id. ib. 1, 2, 65), v. a.
    I.
    To bring together again, reunite, reconcile (class.):

    me cum C. Caesare reducit, reconciliat, restituit in gratiam,

    Cic. Prov. Cons. 9, 23:

    inimicos in gratiam,

    id. Dom. 50, 129; cf.:

    quibus eum omnibus eadem res publica reconciliavit, quae alienarat,

    reunited, reconciled, id. Prov. Cons. 9, 21:

    aliquem alicui,

    id. Sull. 12, 35; id. Deiot. 13, 35; Suet. Caes. 19; id. Aug. 61; Plin. Ep. 1, 5, 8; cf.:

    animum sorori tuae,

    Cic. Att. 6, 7, 1:

    militum animos imperatori,

    Liv. 8, 36:

    voluntatem senatus nobis,

    Cic. Fam. 1, 2, 1:

    mundum deo,

    Hier. in Isa. 8, 26, 5: aliquem, to make friendly, conciliate, Caes. ap. Cic. Att. 9, 7, C, 1:

    cura reconciliandi eos in gratiam,

    Liv. 1, 50 fin.:

    inimicos,

    Quint. 5, 7, 13; Plin. 11, 17, 18, § 58.— To recover, regain:

    oratione Parum insulam,

    Nep. Milt. 7, 2; to re-establish, restore:

    quod scribis de reconciliatā nostrā, gratiā, non intellego, cur reconciliatam esse dicas, quae nunquam imminuta est,

    restored, Cic. Fam. 5, 2, 5:

    gratiam,

    id. ib. 5, 2, 1; 3, 12, 4; id. Att. 1, 11, 1; id. Mil. 8, 21:

    existimationem judiciorum amissam,

    id. Verr. 2, 1, 1, § 2:

    diuturni laboris detrimentum sollertiā et virtute militum brevi reconciliatur,

    Caes. B. C. 2, 15, 4:

    gratiam cum aliquo,

    Liv. 29, 30, 10; 41, 22 fin.; cf.:

    gratiam cum Thebanis,

    Just. 7, 5, 2; 31, 4, 9:

    concordiam,

    Liv. 2, 32; 41, 25:

    amicitiam de integro,

    id. 8, 2;

    for which: inimicitiam invicem,

    i. e. to appease, Tac. G. 22 (corresp. to the previous inimicos): voluntatem, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 15, 1:

    pacem,

    Nep. Thras. 3, 2; Liv. 9, 16; 42, 46; 52.— Absol., Plin. Ep. 6, 5, 5.—
    II.
    Ante-class., to bring back:

    aliquem domum,

    Plaut. Capt. prol. 33; 1, 2, 65: si hujus huc reconciliasso in libertatem filiam, ib. id. 3, 4, 44:

    apes,

    Varr. R. R. 3, 16 fin.; cf.

    articulum,

    App. Flor. 3, p. 354, 26.

    Lewis & Short latin dictionary > reconcilio

  • 9 redeo

    rĕd-ĕo, ĭi, ĭtum, īre (lengthened form of the pres. redīnunt, Enn. ap. Fest. p. 286 Müll.; cf.: obinunt, ferinunt, nequinunt, solinunt, for obeunt, feriunt, nequeunt, solent; and danit, danunt, for dat, dant; rare fut. redies, App. M. 6, 19, and Sen. Ben. 1, 2, 3; cf. Vulg. Lev. 25, 10; id. Jer. 37, 7), v. n.
    I.
    To go or come back; to turn back, re turn, turn around (freq. and class.; syn revertor).
    A.
    Lit.
    1.
    Of persons.
    (α).
    Absol.:

    bene re gestā salvus redeo,

    Plaut. Trin. 5, 2, 58; 4, 3, 82:

    velletne me redire,

    Cic. Sest. 59, 126:

    et non nisi revocaretis, rediturus fuerim,

    Liv. 5, 51.—
    (β).
    With ex and abl.:

    erus alter ex Alide rediit,

    Plaut. Capt. 5, 4, 9:

    e provinciā,

    Cic. Verr. 1, 6, 16:

    ex illis contionibus domum,

    Liv. 3, 68.—
    (γ).
    With ab and abl.:

    a portu,

    Plaut. Most. 2, 1, 16:

    a portā,

    id. Merc. 4, 4, 9:

    a foro,

    id. Aul. 2, 6, 7; id. Ps. 4, 3, 11; cf.:

    a foro do mum,

    id. Aul. 2, 3, 6; id. Cas. 3, 4, 1:

    ab re divinā,

    id. Poen. 1, 2, 193:

    a cenā,

    Ter. Ad. 1, 1, 1:

    a Caesare,

    Cic. Q. Fr. 2, 6, 7:

    a nobis,

    Verg. G. 1, 249:

    ab Africā,

    Hor. C. 4, 8, 19:

    a flumine,

    Ov. M. 1, 588 et saep.—
    (δ).
    With abl. alone:

    Thebis,

    Plaut. Ep. 3, 3, 35:

    Cariā,

    id. Curc. 2, 1, 10:

    rure,

    id. Merc. 3, 3, 25; 4, 3, 6; 4, 5, 5; 8; Ter. Eun. 3, 5, 63:

    colle,

    Ov. M. 1, 698:

    exsilio,

    Plaut. Merc. 5, 2, 106:

    opsonatu,

    id. Cas. 3, 5, 16; id. Men. 2, 2, 5; 14:

    suburbanā aede,

    Ov. F. 6, 785. —
    (ε).
    With adv. of place:

    unde,

    Plaut. Trin. 4, 2, 91; Caes. B. G. 5, 11:

    inde domum,

    Ov. F. 5, 455:

    hinc, inde, unde, etc.,

    Plaut. Men. 2, 1, 23; id. Capt. 3, 1, 30; Caes. B. G. 5, 11, 7 al. —
    (ζ).
    With adv. of time or manner:

    eum rediturum actutum,

    Plaut. Trin. 3, 3, 44; 4, 4, 16:

    pascua haud tarde redientia,

    Sil. 8, 520:

    tardius,

    Ov. M. 10, 674:

    mature,

    Hor. Ep. 1, 7, 97:

    retro,

    Liv. 8, 11; 23, 28; Verg. A. 9, 794.—
    (η).
    With in and acc.:

    in patriam,

    Plaut. Men. 5, 9, 90; id. Stich. 4, 1, 3; 4, 2, 7:

    in urbem,

    id. Cas. prol. 65; Liv. 4, 29 fin. Drak. N. cr.:

    in castra,

    Plaut. Ep. 3, 2, 45:

    in senatum rursus,

    id. Mil. 2, 6, 109; cf.

    joined with retro,

    Liv. 23, 28; 24, 20; 44, 27; Ov. M. 15, 249; Verg. A. 9, 794 al.:

    veram in viam,

    Plaut. Cas. 2, 6, 17; cf.:

    in rectam semitam,

    id. ib. 2, 8, 33;

    and, in the same sense, simply in viam,

    Ter. And. 1, 2, 19; Cic. Phil. 12, 2, 7:

    in proelium,

    to renew, Liv. 22, 15, 9:

    serus in caelum redeas,

    Hor. C. 1, 2, 45:

    in gyrum,

    Ov. M. 7, 784 et saep. —
    (θ).
    With ad and acc.:

    ad navem,

    Plaut. Am. 2, 2, 32:

    ad parentes denuo,

    id. Capt. 2, 3, 51; so,

    ad aliquem,

    id. Aul. 2, 2, 32; id. Cist. 4, 2, 56; id. Mil. 4, 2, 29; 34; id. Pers. 4, 4, 107:

    ad quos,

    Caes. B. G. 7, 20: ad castra, Auct. B. Hisp. 25; cf.:

    se rediturum ad penates et in patriam,

    Curt. 5, 5, 20.—
    (ι).
    With acc. alone:

    Syracusas,

    Plaut. Men. prol. 37: Romam Cic. Quint. 18, 57; Liv. 3, 5:

    domum,

    Plaut. Am. 2, 1, 37; id. Cas. 5, 3, 14; id. Cist. 1, 1, 92; 104; Hor. S. 2, 5, 6; Ov. F. 5, 455; Liv. 3, 68:

    Cirtam,

    Sall. J. 104, 1:

    Babyloniam,

    Just. 12, 10, 7; cf. ( poet.):

    his laeti rediere duces loca amoena piorum,

    Sil. 13, 703.—
    (κ).
    With adv. of direction, etc.:

    huc, illuc,

    Plaut. Capt. 2, 2, 103; id. Most. 1, 1, 75; id. Rud. 3, 6, 41; id. Am. 1, 3, 29; id. Men. 4, 2, 53 sq.:

    isto,

    id. Pers. 4, 3, 43:

    intro,

    id. Aul. 2, 2, 31; id. Cas. 3, 5, 61; id. Cist. 4, 2, 37:

    quo,

    Hor. S. 2, 3, 261.—
    (λ).
    With acc. of distance: ite viam, Vet. Form. ap. Cic. Mur. 12, 26:

    itque reditque viam,

    Verg. A. 6, 122.—
    (μ).
    Impers. pass.:

    dum stas, reditum oportuit,

    Plaut. Pers. 3, 3, 43:

    ad arbitrum reditur,

    id. Rud. 4, 3, 79:

    manerent indutiae, dum ab illo rediri posset,

    Caes. B. C. 3, 16:

    ut Romam reditum est,

    Liv. 3, 5; 8, 11; Nep. Epam. 8.—
    (ν).
    With inf.:

    saepe redit patrios ascendere perdita muros,

    Verg. Cir. 171: hirundo reditura cibos immittere nidis, Montan. ap. Sen. Ep. 122, 12.—
    2.
    Of things:

    astra ad idem, unde profecta sunt,

    Cic. Rep. 6, 22, 24; cf.:

    sol in sua signa,

    Ov. F. 3, 161:

    totidem redeuntia solis Lumina viderunt,

    id. M. 14, 423:

    redeuntis cornua lunae,

    id. ib. 10, 479:

    adverso redierunt carbasa vento,

    id. H. 21, 71:

    Eurus reditura vela tenebat,

    id. M. 7, 664:

    flumen in eandem partem, ex quā venerat, redit,

    Caes. B. C. 3, 37; cf.:

    amnes In fontes suos,

    Ov. M. 7, 200:

    ille qui in se redit orbis,

    Quint. 11, 3, 105:

    redeunt jam gramina campis Arboribusque comae,

    Hor. C. 4, 7, 1; cf.:

    arboribus frondes,

    Ov. F. 3, 237.—
    B.
    Trop., to go or come back, to return:

    aspersisti aquam, Jam rediit animus,

    Plaut. Truc. 2, 4, 16; so,

    animus,

    id. Merc. 3, 1, 32; Ter. Hec. 3, 2, 12:

    mens,

    Ov. M. 14, 519:

    et mens et rediit verus in ora color,

    id. A. A. 3, 730:

    spiritus et vita redit bonis ducibus,

    Hor. C. 4, 8, 14:

    suum redit ingenium,

    Liv. 2, 22:

    memoria redit,

    Quint. 11, 2, 7:

    redit animo ille latus clavus, etc.,

    Plin. Ep. 8, 23, 6: in pristinum [p. 1540] statum, Gaes. B. G. 7, 54:

    in statum antiquum rediit res,

    Liv. 3, 9; cf.:

    reditum in vestram dicionem,

    Liv. 29, 17:

    cum Alcumenā antiquam in gratiam,

    Plaut. Am. 5, 2, 12:

    cum suis inimicissimis in gratiam,

    Cic. Prov. Cons. 9, 20; id. Fragm. ap. Quint. 9, 3, 41; Caes. B. C. 1, 4; Nep. Alcib. 5, 1; cf.: se numquam cum matre in gratiam redisse, had never been reconciled, i. e. had never been at variance, Cic. Att. 17, 1;

    and simply in gratiam,

    Plaut. Am. 3, 2, 59; Ter. Phorm. 5, 8, 40; cf.:

    in concordiam,

    Plaut. Am. 3, 3, 7:

    in amicitiam alicujus,

    Liv. 25, 16:

    in fidem alicujus,

    id. 25, 1:

    nunc demum in memoriam redeo,

    I recollect, call to mind, Plaut. Capt. 5, 4, 25; so,

    in memoriam mortuorum,

    Cic. Sen. 7, 21; id. Inv. 1, 52, 98; id. Quint. 18, 57; cf.:

    in memoriam cum aliquo,

    Ter. Phorm. 5, 3, 19:

    in corda redeunt tumultus,

    Claud. B. Get. 216:

    vere calor redit ossibus,

    Verg. G. 3, 272:

    redit agricolis labor actus in orbem,

    id. ib. 2, 401:

    rursum ad ingenium redit,

    he returns to his natural bent, Ter. Ad. 1, 1, 46; so,

    ad ingenium,

    id. Hec. 1, 2, 38:

    ad se atque ad mores suos,

    Cic. Div. in Caecil. 17, 57:

    ad se,

    id. Att. 7, 3, 8; but redire ad se signifies also, to come to one ' s self, i. e. to recover one ' s senses, Ter. Ad. 5, 3, 8; cf. id. And. 3, 5, 16; Liv. 1, 41; Hor. Ep. 2, 2, 138; cf.:

    ex somno vix ad se,

    Lucr. 4, 1023:

    donec discussis redeunt erroribus ad se,

    id. 4, 996:

    ad sanitatem,

    Cic. Fam. 12, 10, 1; cf.: reverto: in veram rediit faciem solitumque nitorem, returned to his true form (of Apollo), Ov. M. 4, 231; cf.:

    in annos Quos egit, rediit,

    i. e. he resumed his youth, id. ib. 9, 430 (for which:

    reformatus primos in annos,

    id. ib. 9, 399):

    in juvenem,

    id. ib. 14, 766:

    in fastos,

    to go back to them, Hor. Ep. 2, 1, 48:

    quamvis redeant in aurum Tempora priscum,

    id. C. 4, 2, 39:

    in causas malorum,

    to appear again as the cause of misfortunes, Tac. H. 4, 50:

    maturos iterum est questa redire dies,

    Prop. 2, 18 (3, 10), 12;

    so of times and events which recur periodically: annus,

    Verg. A. 8, 47; Hor. C. 3, 8, 9; id. S. 2, 2, 83:

    ne rediret Saeculum Pyrrhae,

    id. C. 1, 2, 5:

    Nonae Decembres,

    id. ib. 3, 18, 10:

    iterum sollemnia,

    Prop. 2, 33 (3, 31), 1 al.— Impers. pass.:

    tum exuto justitio reditum ad munia,

    Tac. A. 3, 7.—
    2.
    In partic., in speaking, thinking, or writing.
    a.
    Of the speaker, to go back, return to a former subject, to recur to it:

    mitte ista, atque ad rem redi, etc.,

    Ter. Ad. 2, 1, 31 sq.:

    quid si redeo ad illos,

    id. Heaut. 4, 3, 41:

    sed de hoc alias: nunc redeo ad augurem,

    Cic. Lael. 1, 1; so,

    ad Scipionem,

    id. ib. 17, 62:

    ad me,

    id. ib. 25, 96:

    ad fabulas,

    id. ib. 20, 75:

    ad illa prima,

    id. ib. 26 fin.:

    sed ad illum redeo,

    id. Fin. 2, 22, 73:

    ad inceptum,

    Sall. J. 4, 9:

    illuc, unde abii, redeo,

    Hor. S. 1, 1, 108; 1, 7, 9; 1, 6, 45:

    longius evectus sum, sed redeo ad propositum,

    Quint. 9, 3, 87; cf.:

    digredi a re et redire ad propositum,

    id. 9, 2, 4:

    ab illo impetu ad rationem redit,

    id. 6, 1, 28 et saep. —Comically:

    nunc in Epidamnum pedibus redeundum'st mihi,

    Plaut. Men. prol. 49.—
    b.
    Of the subject:

    res redit,

    comes up again, Cic. post Red. in Sen. 11, 27; cf.:

    redit de integro haec oratio,

    Ter. Heaut. 5, 3, 8.—
    II.
    (With the idea of ire predominating; cf.: recido, redigo).
    1.
    To come in as revenue, income; to arise, proceed (cf. provenio):

    tribus tantis illi minus redit,

    Plaut. Trin. 2, 4, 129:

    ut ex eodem semine aliubi cum decimo redeat, aliubi cum quintodecimo,

    Varr. R. R. 1, 44, 1:

    possentne fructus pro impensā ac labore redire,

    id. ib. 1, 2, 8:

    ex pecore redeunt ter ducena Parmensi,

    Mart. 4, 37, 5:

    pecunia publica, quae ex metallis redibat,

    Nep. Them. 2, 2:

    ex quā regione quinquaginta talenta quotannis redibant,

    id. ib. 10, 3:

    e modio redire sextarios quattuor siliginis,

    Plin. 18, 9, 20, § 86; 18, 10, 20, § 89 et saep.—
    2.
    To come to, be brought or reduced to; to arrive at, reach, attain a thing; constr. usually with ad; very rarely with in or an adv. of place:

    pilis omissis ad gladios redierunt,

    betook themselves to their swords, Caes. B. C. 3, 93; cf.:

    ad manus reditur, Auct. B. Afr. 18, 4: Caesar opinione trium legionum dejectus, ad duas redierat,

    was brought down, reduced, Caes. B. G. 5, 48 init.: collis leniter fastigatus paulatim ad planitiem redibat, sank or sloped down, descended, id. ib. 2, 8: ejus morte ea ad me lege redierunt bona, have descended to me, Ter. And. 4, 5, 4; so,

    ad hos lege hereditas,

    id. Hec. 1, 2, 97:

    quorum (principum) ad arbitrium judiciumque summa omnium rerum consiliorumque redeat,

    Caes. B. G. 6, 11:

    summa imperii, rerum ad aliquem,

    id. B. C. 1, 4; 3, 18; Ter. Phorm. 2, 2, 3:

    regnum ad aliquem,

    Plaut. Cas. 2, 5, 28:

    res ad interregnum,

    Liv. 1, 22:

    mihi ad rastros res,

    Ter. Heaut. 5, 1, 58 (with redigat ad inopiam):

    ut ad pauca redeam,

    i. e. to cut the story short, id. Hec. 1, 2, 60; id. Phorm. 4, 3, 43: aut haec bona in tabulas publicas nulla redierunt, aut si redierunt, etc., have not reached, i. e. are not registered upon, Cic. Rosc. Am. 44, 128:

    Germania in septentrionem ingenti flexu redit,

    trends towards the north, Tac. G. 35:

    in eum res rediit jam locum, Ut sit necesse,

    Ter. Heaut. 2, 3, 118; id. Ad. 2, 4, 9:

    in nubem Ossa redit,

    rises to, Val. Fl. 2, 16:

    Venus, quam penes amantūm summa summarum redit,

    falls to her lot, pertains to her, Plaut. Truc. 1, 1, 4:

    quod si eo meae fortunae redeunt, ut, etc.,

    come to that, Ter. Phorm. 1, 4, 24; so,

    adeo res,

    id. Heaut. 1, 1, 61; 5, 2, 27; id. Phorm. 1, 3, 1; 1, 2, 5:

    omnia verba huc redeunt,

    come to, amount to this, id. Eun. 1, 2, 78; cf.:

    incommoditas huc omnis,

    id. And. 3, 3, 35.

    Lewis & Short latin dictionary > redeo

См. также в других словарях:

  • reconciled — index agreed (harmonized), consensual, patient, resigned Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • Reconciled — Reconcile Rec on*cile ( s?l ), v. t. [imp. & p. p. {Reconciled} ( s?ld ); p. pr. & vb. n. {Reconciling}.] [F. r[ e]concilier, L. reconciliare; pref. re re + conciliare to bring together, to unite. See {Conciliate}.] 1. To cause to be friendly… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • reconciled — un·reconciled; …   English syllables

  • reconciled — Synonyms and related words: accepting, accommodating, acquiescent, adapting, adaptive, adjusting, amenable, at ease, comfortable, compliant, composed, content, contented, easy, easygoing, eupeptic, euphoric, happy, humble, meek, obedient, of good …   Moby Thesaurus

  • reconciled — (Roget s IV) modif. Syn. settled, regulated, arranged, adjusted, accustomed, resigned, agreed to, adapted, conciliated, propitiated, harmonized, reunited, brought to conclusion; see also determined 1 , resigned . Ant. opposed*, alienated,… …   English dictionary for students

  • reconciled — rec·on·cile || rekÉ™nsaɪl v. restore to a state of harmony, settle, conciliate …   English contemporary dictionary

  • reconciled — adjective made compatible or consistent • Similar to: ↑consistent …   Useful english dictionary

  • Pleasure Reconciled to Virtue — is a Jacobean era masque, written by Ben Jonson and designed by Inigo Jones. It was first performed on Twelfth Night, January 6, 1618, in the Banqueting House at Whitehall Palace. The work s failure on its initial performance, and its subsequent… …   Wikipedia

  • be reconciled — index condone, suffer (permit) Burton s Legal Thesaurus. William C. Burton. 2006 …   Law dictionary

  • quasi-reconciled — adj. * * * …   Universalium

  • being reconciled with — being content with; reaching a compromise; becoming friends again …   English contemporary dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»